Wizja sklecona na kolanie, szybko i bez oddechu. Dużo koloru, różu, słodkości, Sigur Rós, kakao, wersy miłe dla ucha, skakanie na disko, bluzki w paski, artyzm. Alawiat siedział pod czaszką i wypełniał ją radością. Tam był bezpieczny, niestraszne mu burze, czeście i telefony. Wychynąć go chciałam, bo kisił się – myślałam – biedak. I tak chciałam, że brutalnie go naprzeciw siebie bez twarzy usadziłam.  A on mi *bach* najpierw lewy, później prawy sierpowy. I paski już przekreślone, jednokolorowe. Krata, ciężka i czarna. Już więcej nie wypuści marzeń z głowy.