Bądź mi budyniem czekoladowym czystym. Grudki mieć możesz, brązowy też być nie musisz ani czekoladą smakować. Przedstaw mi się taki miękki, ciepły, w pucharku kryształowym z Krosna, ze wzorkiem finezyjnym. Skłoń się w pas, powiedz: Dzień dobry, Agnieszko. A ja dosłodzę cię prawdziwym cukrem. Wskoczę w ciebie cała, zatonę, wypłynę i końcem języka sprawdzę czyś aby dobrze wymieszany i słodki.

Lecz cóż to? – krzyczy ta, za którą nie mogę nadążyć. Spluwasz Agnieszko na bok, sól czujesz, sól. Marzanna co uciekła do morza powróciła! W budyń wpadła błyskawicą, śmiejąc się rozpryskuje go i konsystencja w mig zmącona. Widziałaś ją, królewnę co łuski ma słone. Popłynęła już na Północ, a budyń do wyrzucenia. Pucharek myjesz brudną szmatą, co smak na zawsze psuje.