Ciemno na twoje przyjście czy to z nieba czy z moich Ramion. Nadchodzisz jak zawsze niespodziewanie i oplatasz ciasno strunami twej harfy. Wydzierasz mnie z siebie i rzucasz gdzieś daleko. I jestem w bosych stopach na ciepłym letnim chodniku i między nagimi drzewami, które wciąż noszą ślad drżących dłoni. Tak strasznie miękki i ożywczy potrafisz zagłuszyć zwykły uśmiech głosem głębi. I znów pływam w złotym morzu, wzbijam się ponurym szczęściem i łzą radości, zupełnie bezcielesna.

Tym razem jednak mam przed sobą drzewa dwa. Jedno z liściem i bez korzenia w tym świecie. Drugie bezlistne, lecz z korzeniem i sercem. Stronią od siebie. Od zawsze pewna, że się nie połączą pchana tobą dotykam pierwszego. A gdyby drugie objawiło się, gdyby chciało się objawić częścią ciebie, we mgle i żyło równie dobrze ze słońcem? Czy nie musiałabym już rozbijać się to na jednym, to na drugim?

23 stycznia 2007: Decyzja zapadła. :*

17 sierpnia 2007: zła…