W płucach piach, tony piachu i żwiru zebranego przez lata całe, powietrze już się tam nie dostaje, nie działa ta najważniejsza czynność życiowa. Niepoetycki narząd wewnętrzny, serce czerwone pompuje już tylko wino czerwone, coraz wolniej i ślamazarniej. Tona śniegu w przewodzie pokarmowym. Już nic nigdzie się nie wydostanie. W mózgu tkwi widelec zatopiony głęboko, krew nie sika wokół, zrośnięta antena. Ale rusza się jeszcze wszystko jak zostało zaprogramowane, jak trybiki zegarka, jak zębatka. Tu, tak, góra, dół, spanie i jedzenie. A prawda zamknięta szczelnie jak zwykle w puszce, zalutowana, stalowa otoczka, oszlifowany diament, nie rozłupiesz jej już niczym. Mogę przebić się jeszcze głębiej, może wreszcie zawyję z bólu i łzy popłyną ludzkie, mokre, słone i ciepłe, takie jak Twoje z błyszczących wielkich oczu. Gdzie tu logika, im weselej tym smutniej, na szczycie – sztylet w pierś własną jak było jest i będzie. Jak zabić tą drugą, jak jak jak. Niech zginie, niech rzuci się pod poduszkę, przez okno, niech się wyłączy. Nie będzie już złudzeń, będzie ta sól w oku, pamiętasz, ale będzie słodka już słodka, bo bez niej, bez drugiej siebie mnie. Co z tego że nikt nie widzi, skoro jest i tylko po alkoholu osiągamy spójność. Co z tego że to przez brak wreszcie świadomości. Szumi mi później kolorami mój ujednolicony dualizm, spać nie mogę i wiem wtedy że stało się normalne życie setki ludzi dla mnie uwięzione trzeźwością i widelcem, który nie pozwala się zbliżyć. Wbij mi siekierę w kręgosłup, bo inaczej nie potrafię i tylko uciec mam ochotę.